“Tash duhet të dihet kush është kush”, Geci reagon ashpër pas “jo”-së së gjashtë deputetëve të LDK-së
Pas marrëveshjes së arritur mes LVV-së dhe LDK-së për kandidaturën e Bekim Sejdiut për president, qëndrimi kundërshtues i gjashtë deputetëve të LDK-së ka hapur një përplasje të re brenda partisë dhe ka rikthyer shqetësimet për vazhdimin e bllokadës institucionale.
Në këtë situatë ka reaguar edhe Halil Geci, i cili ka kritikuar deputetët që, sipas tij, po refuzojnë marrëveshjen politike dhe po rrezikojnë funksionimin e institucioneve.
Geci ka argumentuar se përplasjet partiake nuk duhet të vendosen mbi interesin e shtetit, duke paralajmëruar se një krizë e re politike mund të dëmtojë Kosovën edhe në planin ndërkombëtar. Në reagimin e tij, ai ka bërë thirrje që të ndahet “shapi nga sheqeri” dhe të qartësohet se kush po e vendos Kosovën mbi interesat partiake, përcjell “Bota sot”.
Shkrimi i plotë
ERDHI KOHA TË NDAJMË SHAPIN NGA SHEQERI: KUSH PO E BLLOKON KOSOVËN DHE, ME VETËDIJE APO PA VETËDIJE, PO I HAP RRUGË AGJENDËS RUSE NË TROJET E DARDANISË?
Kur interesi i shtetit përballet me hakmarrjen politike, koha e ndarjes së shapit nga sheqeri ka ardhur. Sot maskat po bien dhe qëndrimet po bëhen të qarta: kush po i shërben interesit të Kosovës dhe Perëndimit, e kush po i hap rrugë interesave të Rusisë dhe Serbisë.
Koha nuk fal dhe historia do t’i ndajë një ditë ata që mbrojtën shtetin nga ata që e vunë hakmarrjen politike mbi interesin kombëtar.
Refuzimi i një marrëveshjeje të mundshme VV–LDK për Presidentin nuk është thjesht një përplasje mes partive: është një test për përgjegjësinë politike, për funksionalitetin institucional dhe për orientimin euroatlantik të Kosovës.
Siç thotë populli: ka ardhur koha e ndarjes së shapit nga sheqeri.
Në politikë mund të ketë dallime, rivalitete, madje edhe përplasje të forta mes partive e individëve. Por kur vihet në pikëpyetje interesi i shtetit, hakmarrja politike nuk duhet të bëhet më e rëndësishme se Kosova.
Një marrëveshje e shumëpritur ndërmjet VV-së dhe LDK-së për zgjedhjen e një presidenti të pranueshëm për institucionet dhe qytetarët e Kosovës, nëse do të ishte arritur mbi bazën e një konsensusi të gjerë, nuk duhej të refuzohej lehtë. Në këtë pikë, përgjegjësia nuk bie vetëm mbi një subjekt politik apo mbi një grup deputetësh, por mbi të gjithë ata që vendosin interesat partiake mbi funksionimin e shtetit.
Vendimi i gjashtë deputetëve të LDK-së për të mos e mbështetur qëndrimin e kryesisë së partisë dhe një marrëveshje të mundshme politike, nëse konfirmohet siç është raportuar, mund të ketë pasoja të rëndësishme politike. Ata mund ta paguajnë këtë vendim me koston e votës së qytetarëve. Por kostoja më e madhe nuk duhet të jetë ajo personale apo partiake; ajo mund të jetë kostoja që i shkaktohet Kosovës.
Kosova nuk mund ta përballojë pafundësisht bllokimin institucional. Çdo krizë e re politike e dobëson pozitën e saj ndërkombëtare, e dëmton besueshmërinë e institucioneve dhe i jep hapësirë atyre aktorëve që dëshirojnë ta paraqesin Kosovën si një shtet të paaftë për të prodhuar stabilitet politik.
Dhe pikërisht këtu qëndron rreziku më i madh.
Në një rajon ku ndikimet ruse dhe serbe përpiqen të ruajnë ose të zgjerojnë hapësirën e tyre politike, ekonomike dhe propagandistike, çdo dobësim i institucioneve të Kosovës mund të shfrytëzohet nga kundërshtarët e saj. Serbia, Mali i Zi, Maqedonia e Veriut dhe Bullgaria kanë realitete të ndryshme politike dhe nuk mund të vendosen në një thes, por është e pamohueshme se Ballkani mbetet një hapësirë ku përplasen interesa të mëdha gjeopolitike.
Prandaj, Kosova duhet të jetë veçanërisht e kujdesshme.
Përballë kësaj situate, orientimi euroatlantik i Kosovës dhe partneriteti me Shtetet e Bashkuara, Britaninë e Madhe dhe Gjermaninë mbeten faktorë me rëndësi strategjike. Për këtë arsye, çdo krizë e brendshme politike duhet të trajtohet me përgjegjësi dhe jo si mundësi për hakmarrje partiake.
Albin Kurti, pavarësisht kritikave që mund t’i bëhen, e ka vendosur politikën e tij në një përplasje të fortë me ndikimin serb dhe me atë që ai e konsideron ndërhyrje të jashtme në Kosovë. Por asnjë lider, sado i fortë të jetë, nuk mund ta mbrojë i vetëm shtetin. Institucionet e forta, uniteti politik në çështjet strategjike dhe mbështetja e aleatëve janë ato që e bëjnë një shtet të qëndrueshëm.
Prandaj pyetja nuk është vetëm: Kush fitoi një betejë brenda LDK-së apo VV-së?
Pyetja e vërtetë është: Kush po fiton dhe kush po humb nga bllokimi i Kosovës?
Nëse partitë politike vazhdojnë ta trajtojnë çdo marrëveshje si kapitullim përballë kundërshtarit, atëherë qytetarët kanë të drejtë të pyesin se ku përfundon interesi partiak dhe ku fillon interesi shtetëror.
Edhe më shqetësues është fakti se një krizë e re mund ta çojë vendin drejt zgjedhjeve të parakohshme. Zgjedhjet janë themeli i demokracisë dhe nuk janë problem në vetvete; problemi lind kur ato bëhen pasojë e paaftësisë për të arritur një marrëveshje institucionale dhe kur vendi detyrohet të paguajë një çmim të panevojshëm politik, ekonomik dhe diplomatik.
Në këtë situatë, opozita duhet të dëshmojë se është alternativë shtetformuese dhe jo vetëm forcë bllokuese. Të kundërshtosh qeverinë është e drejtë demokratike; të bllokosh funksionimin e shtetit pa një alternativë të besueshme është tjetër gjë.
Kosova nuk ka nevojë për më shumë luftëra personale. Ka nevojë për institucione.
Nuk ka nevojë për më shumë hakmarrje politike. Ka nevojë për përgjegjësi.
Nuk ka nevojë për më shumë ndarje. Ka nevojë për një minimum konsensusi kombëtar rreth interesave të saj strategjike.
Nëse gjashtë deputetë, kryesitë e partive apo grupet parlamentare zgjedhin një rrugë që çon drejt bllokimit institucional, qytetarët do ta japin gjykimin e tyre. Por ky gjykim nuk duhet të jetë vetëm për individët. Ai duhet të jetë edhe për një kulturë politike që, për interesa të ngushta, rrezikon ta mbajë peng shtetin.
Kosova nuk mund të sillet sikur ka kohë të pafundme për të zgjidhur problemet e veta.
Në Ballkan, boshllëku politik nuk mbetet bosh.
Kur institucionet dobësohen, të tjerët përpiqen ta mbushin atë hapësirë.
Dhe pikërisht për këtë arsye, sot më shumë se kurrë, duhet të ndahet shapi nga sheqeri: kush e vendos Kosovën mbi partinë dhe kush e vendos partinë mbi Kosovën.
Historia dhe qytetarët do ta japin përgjigjen përfundimtare.
Burimi: botasot.info /
Aktuale.mk
